Niet de overgang…
maar het moment
waarop je voelt:
zo wil ik het niet meer
Voor vrouwen rond de 50
die veel dragen
en diep van binnen voelen
dat er iets mag veranderen
Je bent hier niet zomaar
Misschien herken je het gevoel dat je altijd sterk bent geweest.
Dat je verantwoordelijkheid draagt… voor iedereen om je heen.
Dat je doorgaat. Ook als je van binnen voelt: dit klopt eigenlijk niet meer.
Alsof er een nieuwe fase is aangebroken… niet alleen de overgang, maar iets diepers.
Een verschuiving. Een uitnodiging.
Mijn pad begon al veel eerder
Als kind voelde ik al dat er méér was. Ik groeide op in een katholiek gezin en voelde een diepe verbondenheid met iets wat ik toen nog niet kon uitleggen. Ik wilde zelfs non worden. Niet vanuit regels… maar vanuit een verlangen om dichtbij dat gevoel te blijven.
Maar zoals bij zoveel vrouwen gebeurde, raakte ik dat ergens onderweg kwijt.
In mijn puberteit paste ik me aan. Ik ging mee in wat er van mij verwacht werd.
Koos voor zekerheid. Voor zorgen voor anderen en werd verpleegkundige.
Achteraf zie ik dat ik daarin vooral heel goed werd in er zijn voor anderen,
maar niet voor mezelf.
Het moment waarop mijn lichaam begon te spreken
Rond 2001 liep ik tegen een bijna burn-out aan.
Mijn lichaam begon signalen te geven.
Ik sliep slecht, was sneller geïrriteerd, had geen energie, veel hoofdpijn en mijn hoofd zat voortdurend vol met alles wat nog gedaan moest worden.
Ik voelde me echt uit balans. En ergens wist ik: zo kan het niet langer.
In die periode voelde ik me vaak alleen. Alsof het aan mij lag. Alsof ik degene was die “anders” was. Ik begreep niet goed wat er met me gebeurde. Waarom ik me zo voelde.
Pas veel later begon ik te begrijpen wat hier eigenlijk speelde. Dat mijn lichaam mij eigenlijk terug probeerde te brengen naar mezelf.
Voor mijn vijftigste kwam ik in een nieuwe fase. Een fase die we vaak alleen kennen als de overgang, maar die in werkelijkheid veel meer is dan dat. Het is een levensfase van de vrouw. Een fase die hoort bij onze innerlijke ontwikkeling. Een fase waarin er van binnen iets begint te verschuiven. Waarin je niet meer verder kunt zoals je het altijd hebt gedaan.
Waarin vragen omhoog komen die je misschien lang hebt weggeduwd.
Is dit het nou?
Wat wil ík eigenlijk?
Wat past nog… en wat niet meer?
Een fase waarin je niet meer om jezelf heen kunt. Waarin zichtbaar wordt wat niet meer past. En precies dat was wat er bij mij begon te gebeuren.
Het moment waarop ik weer ging luisteren
Ik kon niet meer terug naar hoe het was. Dus ik ging op zoek. Eerst binnen het geloof waarin ik was opgegroeid. Maar dat voelde niet meer als mijn weg. Ik wist alleen nog niet precies waar ik naar zocht. Maar diep van binnen voelde ik dat ik mezelf ergens onderweg was kwijtgeraakt.
Wat wél klopte, was een bredere, holistische kijk op het leven.
Ik verdiepte me in Reiki, voetreflextherapie, mindfulness, energetisch werk en readings. Deze vormen van begeleiding brachten mij meer rust, bewustwording en hielpen mij om opnieuw verbinding te maken met mezelf en mijn lichaam.
Ook ontdekte ik de kracht van etherische oliën en de helende werking van de natuur.
Later kwam ik via het sjamanistische pad en oude wijsheidstradities steeds dichter bij mezelf.
Het hielp mij begrijpen waarom thema’s als bewustwording, verandering, verbinding en het begeleiden van anderen steeds terugkwamen in mijn leven.
Ik leerde dat echte verandering ontstaat wanneer je durft los te laten wat niet meer past.
Wanneer je stopt met alleen maar doorgaan… en weer gaat luisteren naar jezelf.
Stap voor stap bracht dit mij terug
Terug naar mijn lichaam. Naar mijn gevoel. Naar dat stille weten van binnen.
Niet om iemand anders te worden, maar om terug te komen bij wat er altijd al was. Wat ik als kind al voelde, maar waar ik toen nog geen woorden voor had.
Langzaam begon ik te begrijpen dat veel van wat ik voelde niet zomaar “klachten” waren, maar signalen. Signalen dat ik niet meer leefde op een manier die écht bij mij paste.
Als ik terugkijk, zie ik één rode draad: mijn lichaam heeft mij teruggebracht naar mezelf.
En precies dat zie ik nu bij zoveel vrouwen terug.
Daarom begeleid ik vrouwen zoals jij.
Vrouwen die veel geven.
Veel dragen.
Maar ergens voelen: dit klopt niet meer.
Wie ik ben in mijn werk
Wat je vaak van mij hoort, is dat ik een rustige en open vrouw ben.
Ik luister zonder oordeel. Met aandacht en oprechte betrokkenheid.
Ik ben zorgzaam en empathisch, maar ook iemand die kan relativeren en je helpt om met een andere blik te kijken naar wat er speelt.
Wat je bij mij vindt
In mijn begeleiding help ik je niet om “beter je best te doen”, maar om te vertragen en te luisteren.
Zodat je:
– rust ervaart in je hoofd
– weer zakt in je lichaam
– helder voelt wat voor jou klopt
– en stap voor stap keuzes maakt die écht bij je passen.
Zonder haast.
Zonder moeten.
Maar met aandacht.
Thuiskomen in jezelf
Je hoeft het niet allemaal alleen te doen. Soms begint verandering niet met iets groots,
maar met een moment van stilstaan.
En eerlijk voelen: waar ben ik mezelf kwijtgeraakt?
Van daaruit ontstaat ruimte.
Rust.
En beweging.